انسان را بيك تعهد و مسئوليت بزرگى فرمان مىدهد . أُحِلَّتْ لَكُمْ بَهِيمَةُ الْأَنْعامِ إِلَّا ما يُتْلى عَلَيْكُمْ غَيْرَ مُحِلِّي الصَّيْدِ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ . اضافهء بهيمه بانعام براى بيان است يعنى بهيمه كه چهارپايان باشد براى شما حلال شده است در جاى ديگر بدون بهيمه آمده است . . . وَ أُحِلَّتْ لَكُمُ الْأَنْعامُ إِلَّا ما يُتْلى عَلَيْكُمْ حج / 30 ، مراد از « ما يتلى » همان است كه در آيه سوم خواهد آمد غَيْرَ مُحِلِّي الصَّيْدِ . به حكم استثنا است از « احلّت » يعنى چهارپايان بر شما حلال شده بىآنكه شكار را در حال احرام حلال بدانيد . ( آن را حلال شماريد ) ناگفته نماند : چون شكار فقط دربارهء حيوانات وحشى از قبل بز كوهى ، آهو و غيره است معلوم مىشود كه بَهِيمَةُ الْأَنْعامِ شامل چهارپايان وحشى نيز هست و در بعضى از روايات به بچه‌اى كه در شكم حيوان است تفسير شده است « 1 » إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ ما يُرِيدُ اشاره است به آن كه خدا آنچه دربارهء حلال و حرام اراده و دستور داده بايد اطاعت شود و خدا اراده نموده كه محرم نبايد شكار كند . 2 - يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحِلُّوا شَعائِرَ اللَّهِ وَ لَا الشَّهْرَ الْحَرامَ وَ لَا الْهَدْيَ وَ لَا الْقَلائِدَ وَ لَا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرامَ . مراد از حلال دانستن بىاعتنايى نمودن به حكم است ، شعائر علامتهايى است كه نشانهء ايمان و بندگى خداست در قرآن مجيد صفا و مروه و شتران قربانى و غيره از شعائر اللَّه شمرده شده است « 2 » به نظرم مراد از آن همهء اعمال حج باشد

--> ( 1 ) عياشى عن ابى عبد اللَّه ( ع ) فى قول اللَّه احلت لكم بهيمة الانعام قال الجنين فى بطن امه اذا اشعر و ادبر فذكاة امه ذكاته . ( 2 ) إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ بقره / 158 وَ الْبُدْنَ جَعَلْناها لَكُمْ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ الحج / 36 .